แฮ่....

อากิกลับมาแล้วค่า....

=============ข้ามตรงนี้ไปได้ค่ะ แค่ขอบ่นเรื่องส่วนตัวเล็กน้อย...=======

...

เกิดเรื่องวุ่นวายมากที่บ้าน.... ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมถึงได้ทะเลาะและมีเรื่องกันได้ทุกวี่ทุกวัน....

ส่วนแม่ข้าเองก็ชักจะอาร์ตขึ้นเรื่อยๆทุกวัน... ร.ร.ก็จะเปิดอยู่แล้ว...โดนคนในบ้านจิกหัวใช้งานเยี่ยงขี้ข้า... ภาษาจีนก็ยังไม่แตะ... ทุลักทุลันไปซื้อกีต้าร์ทั้งๆที่ยังเล่นไม่เป็น... บลาๆ.... TT

...

..

.

 

 

ช่างเถอะ! เข้าเรื่องดีกว่า!

======================================================

หลังจากดองเควสนี้ไปนานถึงหนึ่งเดือน! ---ก็ได้เวลาส่งแล้วล่ะค่ะะะะ ฮ่าๆๆๆๆ

เอนทรี่นี้ขอส่งแค่พาร์ทแรกก่อนก็แล้วกันค่ะ m(_ _)m ขอโทษจริงๆนะคะ คิดว่าจะต่อพาร์ท2ในเอนทรี่หน้าค่ะ (,, ' w ' ,,)

เอาล่ะ!

-----------------------------------------------------

เอนทรี่นี้เป็นส่วนนึงของกิจกรรม....

  

“เอาล่ะ พวกฉันจะบอกคุณเกี่ยวกับสิ่งที่คุณต้องทำต่อไปก็แล้วกัน ตั้งใจฟังให้ดีล่ะ....”

“ตอนนี้คุณกำลังอยู่ที่จุด10ในแผนที่เกาะ นั่นคือที่ที่จะปล่อยนักโทษใหม่ลงมาเสมอ เป้าหมายของพวกคุณคือ ออกจากป่านี้แล้วไปยังหอประชุมใหญ่นั่นก็คือจุดที่1เพื่อรับการคัดเลือกหอ และประทับตราประจำบาป ไม่ต้องห่วงว่าจะหลงทาง ทางพวกฉันได้เตรียมสิ่งของที่พอจะช่วยคุณได้แล้วล่ะ”

หลังจากนั้น— ยัยสองคนข้างหน้าฉันก็ยื่นของบางอย่างมาให้....
   
 
 ห๊ะ? ล้อชั้นเล่นรึเปล่ายะ? แผนที่กับเข็มทิศ? คิดว่าฉันจะใช้เป็นรึไงยะ!?

ระหว่างที่ฉันกำลังอารมณ์เสียสุดๆ ยัยสองคนข้างหน้าฉันนั้นก็พล่ามบ้าอะไรไม่รู้--- ไม่เห็นอยากฟังเลย เชอะ เสียเวลาชะมัดเลยย่ะ

“---- ส่วนพวกฉันจะล่วงหน้าไปรอที่หน้าประตูหอประชุมก่อนก็แล้วกันแล้วเจอกันนะ คุณนักโทษใหม่”

ห๊ะ ล่วงหน้าไปก่อน?

“เดี๋ยวสิยะพวกหล่อน---!”ชั้นรีบหันหลังไปหายัยสองคนนั่นแต่ว่า “อ-อ้าว....”

อ้าว...? ไปไหนแล้วล่ะยะ? นี่แกกำลังจะให้ชั้น... เดิน-ป่า-เอง.... งั้นเรอะยะ!?
 
 
“ไอพวกบ้า!!! จะปล่อยให้ fleurอย่างชั้นเดินป่าเองเนี่ยหรอย๊า-อ๊า-อ๊า-อ๊า-อ๊า-------!?”
อ๊า—อ๊า---อ๊า.......
เสียงตะโกนของชั้นมันดังขนาดนั้นเลยเรอะยะ.... 
-ผ่านไปสองถึงสามชั่วโมง-
“เฮ้อ-----“ชั้นถอนหายใจยาวๆ “เหนื่อยจะบ้าตายอยู่แล้วย่ะ นี่ผ่านมากี่วันแล้วนะ... ทำไมชั้นยังกลับมาที่เดิมอยู่ได้นะ....?”
ชั้นเหนื่อยจริงๆแล้วนะยะ... ฮึ่ย..... แผนที่กับเข็มทิศบ้าบอคอแตกนี่ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้เลย!มีแต่จะทำให้ชั้นหลง!เชอะ!!
ว่าแล้วชั้นก็โยนของไร้ประโยชน์จากยัยบ้าสองคนนั่น...
“เชอะ- ไม่จำเป็นต้องพึ่งแผนที่หรอกย่ะ ด้วยความสวยของชั้น, เดี๋ยวพระเจ้าก็เห็นใจฉันเองนั่นแหล่ะย่ะ เหอะ” 
ว่าแล้วก็สะบัดผม ไม่รู้ว่ามีกิ่งไม้เศษขี้ฝุ่นรึแมลงอะไรมาเกาะผมของชั้นรึเปล่า ยี๋ พูดถึงแล้วขยะแขยงชะมัดเลยย่ะ!
แล้วจู่ๆ... ก็มีอะไรซักอย่างอยู่หลังพุ่มไม้
 
แซ่ก แซ่ก แซ่ก
"ค-ใครยะ?" ชั้นรีบหันหน้าไปทางต้นเสียง
แซก แซก แซก
และแล้วตัวกระต่ายที่ไม่มีขาหน้า(?)สีขาวดูนุ่มนิ่มน่ากอดก็เดินออกมาจากพุ่มไม้
เอ่... กระต่าย...สีขาว...?
-วูบ- (ย้อนอดีต) 
แต่กๆ ๆ ๆ 
ชั้นรีบเร่งฝีเท้าไปหารุ่นพี่ที่ชั้นสองอย่างสุดชีวิต อา... ไม่ทันแน่ๆเลย อีกแค่นาทีเดียวออดก็จะดังแล้ว 
แต่กๆ.. แต่ก... แต่ก
“แฮ่ก....แฮ่ก...แฮ่ก...” ฉันหอบไม่เป็นจังหวะพลางเอามือจับราวบันไดเพื่อจะที่ทรงตัวได้ฟลังจากขึ้นมาถึงชั้นสอง แน่นอนล่ะว่าถ้าหากว่าเลี้ยวซ้ายไป ก็จะเป็นระเบียงหน้าห้องเรียนที่รุ่นพี่เรียนอยู่--- และนั่นก็เป็นที่ที่รุ่นพี่สุดที่รักของชั้นยืนอยู่เป็นประจำก่อนจะเข้าเรียนด้วยล่ะ
ระหว่างที่ชั้นพยายามผลักให้ตัวเองเดินไปที่ระเบียงนั้น... 
เอ๊ะ... เดี๋ยวก่อน... นั่นมัน....
“แหะๆ ออกใกล้จะดังแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวฉันต้องขอตัวไปเข้าห้องก่อนนะคะ” ยัยผมสีน้ำตาลเข้มพูดขึ้น 
ยังไงๆก็เย็นวันนี้ฉันอยากให้รุ่นพี่ช่วยสอนวิชาวิทยาศาสตร์ให้หน่อยน่ะคะ รบกวนด้ว-”
กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ออดดังขึ้น
“อ่า... ฉันต้องไปแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณสำหรับหนังสือเล่มนี้นะคะ” หล่อนยิ้มแล้วก็รีบวิ่งเพื่อที่จะไปเข้าห้องเรียนที่อยู่ชั้นล่าง
“โชคดีเน่ออ กระต่ายสีขาวผู้น่ารักของผม~!”รุ่นพี่ตะโกนดังลั่นทางเดินพลางโบกมือให้

-วูบ!-

“ยี๋ ขยะแขยงย่ะ” ชั้นทำท่าเหมือนจะอาเจียน 

“กระต่ายสีขาวบ้าบอคอแตกนี่มันน่ารักน่ากอดตรงไหนกันยะ!? ชิ่วๆ ไปให้พ่นเลยย่ะ กระต่ายเวร” ชั้นกวัก(?)มือไล่

....ชิ้ง....

“นี่ไอกระต่ายบ้า! ชั้นบอกให้ไปไกลๆก็ไปสิยะ!” ชั้นรีบคว้าร่มแล้วเริ่มที่จะวิ่งไล่ตามกระต่ายไป— 

อา.. ถ้าหากว่าฉันฆ่ากระต่ายขาวนี่ได้ล่ะก็ รุ่นพี่ต้องกลับมารักชั้นเหมือนเดิมแน่ๆ! “ตายซะ!!”

แซ่ก แซ่ก แซ่ก

กระต่ายขาววิ่งหนี ส่วนชั้นก็วิ่งไล่มันเหมือนวิ่งไล่จับกันในป่า ทั้งๆที่มันมีแค่สองขาแท้ๆทำไมวิ่งเร็วจังเลยยะ!? 

โว้ยยยยยย ยังไงชั้นก็ต้องฆ่ามันให้ได้ย่ะ เพราะรุ่นพี่ต้องเอ็นดูชั้น-แค่คนเดียวยังไงล่ะ!

-ผ่านไปสองนาที-

“แฮ่ก...แฮ่ก.....แฮ่ก......เหนื่อยชะมัดเลยย่ะ” ชั้นบ่นพึมพำ “ทำไมพระเจ้าต้องสร้างให้กระต่ายวิ่งเร็วกว่าชั้นด้วยนะยะ!?”

ระหว่างที่ฉันกำลังตามหากระต่ายขาวบ้านั่นที่วิ่งหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้นั่นก็มีเสียงอะไรซักอย่างกระทบกิ่งไม้ดังขึ้น—

ปั่ก!

ไอกระต่ายขาวเวรนั่นอยู่ทางนั้นแน่ๆ! 

ชั้นไม่รีรอ รีบวิ่งเข้าไปที่ต้นทางของเสียงแล้วก็เจอเงาของกระต่ายขาวเวรตัวนั้นที่กำลังอ้าปากกว้างเท่าประตูเหมือนกำลังจะกินอะไรซักอย่าง

“ตายซะเถอะย่ะ!! รุ่นพี่ต้องเป็นของชั้นเท่านั้นน้าย้าาาาาาาาาาาาาาา!!"

สวบ!

ฝุ่บ!

หลังจากกระต่ายขาวเวรนั่นถูกร่มคันสวยของชั้นแทงทะลวงจากข้างหลัง มันก็ตายสนิท— 

โฮะๆ ทีนี้รุ่นพี่ก็ของชั้นแล้วล่ะย่ะ ยัยแองเจ้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เอ๊ะ... ว่าแต่เดี๋ยว...

ยัยตัวสูงที่นอนสลบเหมือนอยู่คนนั้นนี่มันใคร... กันยะ?


----- ชึ้บบบบ //ตัด
มาต่อเอนทรี่หน้าค่า ~ =w=

Comment

Comment:

Tweet

รอตามตอนต่อนะคะ *////*

#5 By ・KOGAME・ on 2011-05-10 16:33

ปูเสื่อรออ่านตอนต่อไปจร๊ะ..

#4 By LLOCHi on 2011-05-06 12:49

แอ๋มซังช่างฟริตตต
ข้าเริ่มไปไม่ถึงครึ่ง orz sad smile

#3 By [M]anchii__[D]ango* on 2011-05-06 11:28

รอคิดคามตอนต่อไป =.,=

#2 By ปลาทอง on 2011-05-06 10:23

เอาร่มแทงคุณกระต่ายเลยทีเดียว sad smile sad smile ว่าแต่มีแผนที่ก็ยังหลงงั้นหรอคะเนี่ย จะรอติดตามตอนต่อไปนะค้า

#1 By 0000000000 on 2011-05-06 10:04